Experience Between Observer and Participater

Experience Between Observer and Participater

ประสบการณ์ระหว่าง "ผู้สังเกตการณ์" และ "ผู้ร่วมเหตุการณ์"

ในธรรมเครื่องเห็นเทวดา ที่เรียกว่า..

"ผู้ได้รูปฌานย่อมเห็นรูป"

หรืออีกสำนวนไทย ว่า.."ผู้มีรูปย่อมเห็นรูป"

เป็นทิศที่ 1 ของวิโมกข์ 8 ซึ่งเป็นหลักสูตรประจำพระพุทธคุณที่ว่า..

"อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ"

...ทรงเป็นนายสารถีผู้ฝึกบุรุษที่สมควรฝึกได้อย่างไม่มีใครยิ่งกว่า.

ตามพระพุทธนิยามใน ข้อ (637) สฬายตนวิภังคสูตร อุปริปัณณาสก์ มัชฌิมนิกาย
พระไตรปิฎกฉบับหลวง เล่ม 14/45

เหตุการณ์การได้ประสบนี้..
เป็นเหตุการณ์ของสติสัมปชัญญะ
ในสถานภาพของ "ผู้ร่วมเหตุการณ์"

ไม่ใช่เหตุการณ์ของ ความรู้สึกที่มาของเวทนาทั้งหลายซึ่งตั้งอยู่กับระบบปสาทรูป

ที่รวมอินทรีย์ทั้ง 5 คือ ตา - จักขุนทรีย์ หู - โสตินทรีย์ จมูก - ฆานินทรีย์

รส - ชิวหินทรีย์ กาย - กายินทรีย์ ไว้ด้วยกันเป็น... "ผู้สังเกตการณ์" แต่อย่างใด

พระพุทธศาสนาค้นพบ "ความทรงจำในการประสบ" นามกาย ที่เรียกเป็น "กายทั้งปวง (สัพพกาย)" ในขั้นที่ 3 ของอานาปานสติสูตร

เป็นกลุ่ม "สัญญา"...ความทรงจำภายในเซลล์ที่ทำงานขึ้นตรงกับสติสัมปชัญญะ

บนฐานของ "อาการะ" ธาตุน้ำใน "มหาภูต 4" ที่แสดงพุทธบัญญัติไว้เรียกว่า..

"ปิตตะทั้ง 2" คือ

พัทธปิตตะ.. ถุงน้ำดี
Gallbladder และ

อพัทธปิตตะ.. ระบบน้ำเหลือง
Lymphatic System

ง่ายๆ ภาษาปัจจุบันก็คือ

อวัยวะที่ใช้ในการเห็นเทวดา ก็คือ สติสัมปชัญญะที่สำเร็จประสิทธิภาพอย่างสูงจาก ถุงน้ำดีและระบบน้ำเหลือง

ทั้งสามารถใช้เห็นผ่านเซลล์ประสาทของตา-จักขุทวาร ได้ด้วย ไม่ใช่ระบบเซลล์ประสาทของตาตามปกติทั่วไป

โดยประสิทธิภาพอย่างสูงนี้ตั้งอยู่บน จิตขณะปฐมฌาน ที่ทรงบัญญัติสั้นๆว่า

"ผู้ได้รูปฌานย่อมเห็นรูป" หรือ
"ผู้มีรูปย่อมเห็นรูป (ทั้งหลาย)"

ซึ่งในขณะรูปฌานนั้น ระบบปสาทรูปที่ทำงานรองรับ ตา - หู - จมูก - ลิ้น - กาย จะอยู่ในสถานภาพ พักหลับทั้งหมด

ซึ่งมีการพักหลับ 3 ระดับ คือ

ระดับเบื้องต้น.. อาทิมิทธสติวิธา

ระดับท่ามกลาง..มัชฌิมมิทธสติวิธา

ระดับลึกสุด... ปริโยสานมิทธสติวิธา

ที่มีนิยามอีกอย่างว่า
อชาคโร นมิทฺธสมาปนฺโน

...แปลว่า การถึงพร้อมด้วยการไม่หลับโดยไม่ใช่ตื่น