ทำทาน ถือศีล แบบแอย่างของชาวสวรรค์ชั้น "ยามะ"

ทำทาน ถือศีล ไม่สนดี -ไม่ดี ชั่ว-ไม่ชั่ว

แต่เพื่อ ประเพณีที่เป็นความสวยงาม

ของความเป็นสังคมมนุษย์....

ที่ตนเองเป็นสมาชิกประกอบอยู่

อันนี้ สังคมอุดมสุข ของสวรรค์ชั้น ยามะ

ไม่ได้รู้จักกันแล้ว....แต่สะเออะจะไป สวรรค์ชั้นดุสิต

โธ่ๆๆๆ...โถ....





นาคเฝ้าคัมภีร์ นาคพิกลจริต ปิโลตินาคา    ชั้นยามา ที่ว่าทำโดยไม่สนดี-ไม่ดี ชั่ว-ไม่ชั่ว แตกต่างกับพวกวางเฉยไร้ความรับผิดชอบต่อสังคมอย่างไรครับ แล้วการทำโดยไม่สนดี-ชั่ว จะกลายเป็นการส่งเสริมคนชั่วไม่ทางตรงก็ทางอ้อม รึไม่อย่างไรครับ?



Atthanij Pokkasab  ทำไม่หวังผล
แต่ทำๆๆๆๆๆๆ
เป็นจิตอัพยากตา...ในกามคุณ



นาคเฝ้าคัมภีร์ นาคพิกลจริต ปิโลตินาคา    -_- ที่เหลือก็แล้วแต่บุญเก่าของผู้รับจะนำไป?



Atthanij Pokkasab  สังคมพวกนี้สูงกว่า ดาวดึงส์
เป็นบุญต่อบุญไปแล้ว



นาคเฝ้าคัมภีร์ นาคพิกลจริต ปิโลตินาคา    อ้อ แบบเดียวกับพระเวสฯที่ถวายพระนางมัทรีให้พระอินทร์แปลงกับถวายพระกัณหา-ชาลีให้ชูชก และที่อดีตพระพุทธเจ้าถวายโอรสให้ยักษ์กินต่อหน้าจนเลือดกระฉูดรึเปล่าครับ เป็นธรรมเนียมของพระโพธิสัตว์ทุกพระองค์!!!

หน้าที่ในการสร้างของสวรรค์แห่งกามภูมิ (ฉกามาพจรภูมิ)

Atthanij Pokkasab

22 สิงหาคม 2015 

ไม่ต้องถึง พรหม หรอกครับ
เมตตา/กรุณา/มุทิตา/อุเบกขา
ไกล เกิ๊นนนน....
เอาแค่..ให้รู้ "หน้าที่" ในการสร้าง
ของสวรรค์แห่งกามภูมิ
(ฉกามาพจรภูมิ) ก่อนเถอะ (ว่ะ)

๑. ทำทานหวงทาน ทานข้าใครอย่าแตะ
ศีลข้าใครก็อย่ามาวิจารณ์....แค่นี้ ก็เป็น
นาค ครุฑ คนธรรพ์ ยักษ์กุมภัณฑ์...
สวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา แล้ว....
ชอบพญานาคกันนักมะจ้ายยย...รึ?
แต่ถึงทิพยสุขนั่นเพราะรู้ควรไม่ควรด้วยนะเว้ย...
หวงทาน หวงศีล แต่ก็รู้สูงรู้ต่ำ นะน่ะ !!!

๒. ทำทาน ถือศีล หวงทานหวงศีลเพื่อ
ความพร้อมเพียงของส่วนรวม
ไม่สะสมให้กับความเป็นส่วนตัว...
มีสติกล้าแยกแยะ ดี-ชั่ว
มีสติปกป้องความดี ไอ้ชั่วๆเหวี่ยงกำจัดมัน
ออกจากสังคมให้หมด...
มีชั่วโผล่ แพรมมาอีกก็ไล่กำจัดส่งลงบาดาลให้เกลี้ยง
อันนี้ล่ะ ความสุขของสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
กล้าลงทุนกัน รึเปล่า...???!

๓. ทำทาน ถือศีล ไม่สนดี -ไม่ดี ชั่ว-ไม่ชั่ว
แต่เพือ ประเพณีที่เป็นความสวยงาม
ของความเป็นสังคมมนุษย์....
ที่ตนเองเป็นสมาชิกประกอบอยู่
อันนี้ สังคมอุดมสุข ของสวรรค์ชั้น ยามะ
ไม่ได้รู้จักกันแล้ว....แต่สะเออะจะไป สวรรค์ชั้นดุสิต
โธ่ๆๆๆ...โถ....

๔.ทำทาน ถือศีล เอื้อเฟื้อปกป้องประเพณี
ความสวยงามของการอยู่ร่วมกันเป็นสังคมของมนุษย์
อย่างมั่นคงเด็ดเดี่ยว สม่ำเสมอ
สวรรค์ของผู้มีจิตโพธิสัตว์ คืออันนี้....ๆๆๆๆๆๆ
ทำไม่ได้ อย่ามาอธิษฐานเกิดเล้ย...
ขอบิณฑบาตละ....
สภาวะจิตของชาวสวรรค์ชั้น ดุสิต
อุบัติจาก ทาน ศีลที่เอื้อเฟื้อปกป้องความงดงาม
ของประเพณี คร้าบบบบ....

๕. ทำทาน ถือศีล แบบวิเคราะห์วิจัย
ควรไม่ควร กับใคร เพราะใคร ทำไม อย่างไร
แล้วสังคมได้ประโยชน์สุขจากการทำทานการถือศีล
ของตนแค่ไหน เพราะอะไร...
วิศวกรแห่งบุญทาน จึงเป็นสวรรค์
ของชาวนิมมานรดี แบบนี้ครับ...

๖. ทำทาน ถือศีล แต่ไม่เจ้าปัญญาอย่างชาวสวรรค์
นิมมานรดี หากแต่ทำเป็นเครื่องปลาบปลื้ม
เป็นเครื่องเลื่อมใส ปรุงแต่งจิตเอื้อเฟื้อแก่สังคม
แก่ชนหมู่มาก(มหาชน)
ถึงจะได้มาเป็นชาวสวรรค์ชั้น ปรนิมมิตวสวัตดี
ละเอียดสุดแห่งจิต สุคติ ของกามาพจรภูมิ
จบที่ชั้นนี้

เหนือกว่า ฉกามาพจรภูมิขึ้นไปก็คือ
พวกทำทาน ถือศีลถือความเอื้อเฟื้อแก่ชนหมู่มาก
เพราะเห็นแก่ ความรุ่งเรืองเจริญสว่างไสวของจิต
ตามประวัติศาสตร์แห่งธรรมที่ตนเรียนรู้ศึกษามา
ถึง คือพวกที่กำลังไปเป็น พรหมมหาพรหม
ทั้งชีวิตมนุษย์พวกนี้ ฝึกสมาธิหนักมาก....
ไม่ทำงานหาเลี้ยงชีพกันหรอกครับ
เพราะไม่ผูกพันกับความอยากของระบบ
อายตนประสาทกันแล้ว....
ที่ต้องมาฝึก เมตตา/กรุณา/มุทิตา/อุเบกขา
เป็นความงดงามยิ่งใหญ่ของจิตชั้นพรหมมหาพรหม
นี้เอง....
เมื่อยังเป็นทาสเสพข้อมูล
ทางอายตนประสาททั้งระบบอยู่
เลิกเพ้อเจ้อ เถอะ.....

รำคาญ มากว่าครึ่งศตวรรษแล้ว
พวกลบหลู่ดึงธรรมชั้นสูง
ให้ต่ำตามสติปัญญาทรามๆเฉพาะตน เนี่ย....

Cr. จำลอง "อรรถะ" จาก ทานสูตร ข้อ (๔๙) สัตตกนิบาต
อังคุตตรนิกาย พระไตรปิฎก ฉบับหลวง เล่ม 23/45

18.Breaking Dharma PART 17

Breaking Dharma PART 17...!!!
....

องค์ประกอบบุญที่สำเร็จ ตามปรารถนา;

(๑) บุญทันตาเห็น (ทิฏฐธัมมเวทนีย์)  ท่านเรียกว่า ***สัมปทา ๔***    ประกอบด้วย ;

๑. วัตถุสัมปทา  มีบุคคลผู้เป็นทักขิไณยบุคคล คือ พระอรหันต์ หรือพระอนาคามี  ซึ่งเข้านิโรธสมาบัติได้ (ท่านเหล่านี้จะเข้าสมาบัติ ๗ วัน ๗ คืน  แล้วออกจากสมาบัติเพื่อเอาอานิสงส์สมาบัติ เป็นบุญทันตาเห็นไปให้ผู้มีโอกาส  ผู้ทำบุญทานถวายอาหารท่านในวันนั้นจะได้อานิสงส์ใหญ่ภายในวันนั้นเอง)

๒. ปัจจัยสัมปทา  ปัจจัยที่จะถวาย ทักขิไณยบุคคลในข้อ (๑) นั้น  ต้องเป็นสิ่งของที่ได้มาโดยชอบธรรมด้วย

๓. เจตนาสัมปทา...ทานในข้อสองที่ถวายให้ข้อหนึ่ง   เกิดจากเจตนาที่รู้ (ญาณ)   คืออิ่มใจในข้อ ๑ และข้อ ๒  ตั้งแต่ก่อนให้ กำลังให้ และให้แล้ว....

๔. คุณาติเรกสัมปทา  หมายถึงผลกุศลกรรมของทักขิไณยบุคคลในข้อ (๑) ที่ออกจากสมาบัติ

บุคคลตัวอย่างสมัยพุทธกาลที่ท่านบันทึกไว้ในคัมภีร์ มี ๗ ท่าน คือ

๑. นายสุมน มาลาการ  ท่านนี้ถวายดอกมะลิที่จะต้องเอาไปส่งวัง  แต่ยอมรับโทษประหารไม่นำถวายส่ง หากแต่เอามาบูชาพระพุทธเจ้าที่เพิ่งออกจากนิโรธสมาบัติและกำลังเสด็จบิณฑบาต

ราชาเลยประเคนรางวัลให้มหาศาล   และชาติภพสุดท้ายจะบรรลุเป็นพระปัจเจกพุทธเจ้า

๒. เอกสาฎกพราหมณ์  ท่านนี้ยากจนมาก  มีผ้าผืนเดียว  ผลัดกันนุ่งกะเมีย  ผลัดกันมาฟังธรรม

ฟังธรรมบรรลุถอดผ้านุ่งถวายพระพุทธเจ้าเลย   พระเจ้าปเสนทิโกศลเลื่อมใสในศรัทธาและ

การบรรลุธรรมนั้น   จึงถวายทรัพย์ยกย่องไว้อย่างยิ่งใหญ่

๓. นายบุณณะ  ลูกจ้าง...

๔. มัลลิกากุมารี..สาวน้อยวัย ๑๖ ปี  ถวายดอกมะลิ (จำไม่ได้ ว่าจะเป็นท่านพระมหากัสสปะหลังจากออกจากนิโรธสมาบัติ...?)   ได้เป็นอัครมเหสีพระเจ้าปเสนทิโกศลในวันนั้นเลย

๕. โคปาลมาตาเทวี

๖. สุปปิยอุบาสิกา

๗. นางปุณณทาสี

ส่วนบุญที่ทำให้เกิดเป็นสวรรค์ชั้นต่างๆ  คือคุณภาพของอานิสงส์แห่งบุญ  อยู่ใน 
"ทานสูตร" ข้อ (๔๙) สัตตกนิบาต  อังคุตตรนิกาย  ไตรปิฎก เล่ม ๒๓/๔๕   เล่าโดยสรุปคือ....

๑.สวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา...เกิดจากบุญทานที่ถวายหรือให้แล้ว  มีจิตผูกพันกับการถวายการให้นั้นๆ

๒.สวรรค์ชั้นดาวดึงส์...เกิดจากบุญทานที่ถวายหรือให้แล้ว ไม่มีจิตผูกพัน ไม่มุ่งสั่งสม  แต่ให้เพื่อสร้างเป็นประเพณี (ปฏิวัติวัฒนธรรม)

๓.สวรรค์ชั้นยามา...เกิดจากบุญทานที่ถวายหรือให้แล้ว  ก็ไม่ได้ผูกพันว่าดีหรือเลว  แต่ถือตามประเพณี (ให้ตามประเพณี)...ให้ตามหน้าที่ตามความเชื่อของสังคม...

๔.สวรรค์ชั้นดุสิต...เกิดจาก..ให้ตามประเพณี..ตามรักษาประเพณี  เอื้อเฟื้อเพื่อให้ประเพณีดำรงมั่นอยู่ในสังคมมนุษย์

๕.นิมมานรดี...อันนี้คือ  ที่พระพุทธเจ้าตรัสเป็นคาถาในธรรมบทเบรคที่ 16  คือมีปัญญาจำแนกแจกบุญ จำแนกแจกทาน  เหมือนทำนาเลือกที่นาเป็นพวกมนุษย์ออกแบบสร้างสังคม...

๖.ปรนิมมิตตวสวัตดี...อันนี้ทำบุญถวายทานไม่สนใจที่จะจำแนก...แต่ให้เพื่อสร้างปีติสร้างความปลาบปลื้มปราโมทย์แก่จิต..ให้เพื่อให้จิตฟูฟ่องเกิดปีตินำไปสู่การมุ่งมั่นปฏิบัติสมาธิ...

๗.พรหม....ไม่มีอุเบกขาครับ ระดับนี้   มีแต่เมตตาและกรุณา  ให้และช่วยเกือกูลศีล  เกื้อกูลธรรมถือเป็นเครื่องปรุงแต่งให้เกิดสมาธิสูงยิ่งๆขึ้น

สามขั้นสุดท้ายนี้เป็นเรื่องบุญทาน  ที่เป็นองค์ประกอบการฝึกจิตให้ได้สมาธิที่ชัดเจนมากครับ.

เพราะ.....ขอบเขตชายแดนสูงสุดของบุญทาน  เป็นเรื่องของ...สจิตฺตปริโยทปนํ ...เพื่อการสำเร็จอย่างเร่งด่วนโดยตรง...!!!

...มีคำอธิบายอานุภาพแห่งจิตที่สำเร็จอานิสงส์  เป็นทั้งบุญ ทั้งทานและยิ่งใหญ่กว่าทั้งบุญและทั้งทาน
อยู่ในท้ายเรื่อง ท่านพระโสไรยเถระ (จากชายเป็นหญิงแล้วกลับเป็นชายในชาติๆเดียว)  
ดังฉะนี้ครับ....

...จริงอยู่  มารดาบิดา  เมื่อจะให้ทรัพย์แก่บุตรทั้งหลาย   ย่อมอาจให้ทรัพย์สำหรับไม่ต้องการทำงาน แล้วเลี้ยงชีพโดยสบายในอัตภาพเดียวเท่านั้น (ให้ได้แค่ชาติเดียว)...

แต่ว่า  จิตที่ตั้งไว้ชอบแล้ว  ย่อมอาจให้สมบัติแม้ทังหมดได้!!!

(หมายถึง สมบัติและความเป็นจักรพรรดิราชที่สูงสุดในความเป็นโลกียสมบัติ  รวมไปถึง โลกุตตรสมบัติด้วย...จิตที่ฝึกมาดีแล้วให้ได้หมด  แม้แต่ทรัพย์ที่ความฝันก็ฝันไปไม่ถึง...จิตก็ให้ได้ครับ!!!)

...ความยิ่งใหญ่ของจิตที่ฝึกมาดีแล้ว...

…ดอกมะลิจะเป็นของพระราชาเมื่อพระราชาจ่ายตังค์แล้วครับ...มีหน้าที่เอาไปส่งทุกวันก็จริง...แต่ก็รับตังค์ทุกวันเหมือนกัน  ไม่ได้เหมาแต่เป็นรับสั่ง...รวมๆ... ของมัลลิกากุมารี ก็ประมาณนี้…พอพระราชาปเสนทิโกศลสอบถาม...ก็ชื่นชม...ไม่ใจแคบจนเกิดกติกาอย่างทุกวันนี้...(ว่ารับสั่งแล้วก็ต้องเป็นเจ้าของ คือเหมาไว้แล้ว  ทั้งที่ยังไม่จ่ายตังค์)  แสดงว่ากติกาแบบวิญญูชนคนโบราณชัดเจนกว่ามาก...

                                                                                                     ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

  

* Story & Photos by  Atthanij Pokkasap