ผู้ฆ่าราชาแห่งความยึดมั่นถือมั่น และ ฆ่าพ่อแม่แห่งกิเลสตัณหา

Atthanij Pokkasap 

เมื่อพ่อแม่  เป็นแค่สัญญลักษณ์ของกิเลส 

ราชาเป็นแค่สัญญลักษณ์ของความยึดมั่นถือมั่น

..ก็จำเป็นต้องฆ่าทิ้ง...

และเมื่อประชาขนเป็นสัญญลักษณ์ของ Vibrations ที่มีสมรรถนะจำกัด

..ก็ย่อมสมควรทำลายทิ้งเพื่อปรากฏการณ์ที่สูงส่งกว่าจะได้เกิด...   

                                      

ผู้ฆ่าราชาแห่งความยึดมั่นถือมั่น และฆ่าพ่อแม่แห่งกิเลสตัณหา...ถ้าจำไม่ผิด คือ

เอตทัคคะผู้เลิศในเสียงไพเราะ ท่านลกุณฏกภัททิยะเถระ มหาอรหันต์ร่างเล็กหลังค่อม

อดีตมหาราชากีกิ..ผู้สั่งลดขนาดเจดีย์พระกัสสปะทศพลสัมมาสัมพุทธเจ้า...

วันเวลาที่พระบรมศาสดาตรัสอุปมานี้  น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ อมนุษย์เต็มพระนครทั้ง ของราชคฤห์แห่งมคธ และ สาวัตถีแห่งโกศล....มหาชนจะปลอดภัยและรุ่งเรื่องเป็นจักรวรรดิ์...มันจึงต้องฆ่า....ถ้าหวังความเจริญใหญ่จริง....

นอกจากฆ่าแล้ว  ต้องทำลายแคว้นทิ้งด้วย...เพราะมันคือประชาชนที่เต็มไปด้วยความคับแคบแห่งความรู้ของระบบอายตนะ!!!

ปชช.ที่เสื่อมคุณภาพ  ต้องทำลายทิ้งยกแคว้น(อายตนะ-คือสนาม หรือแคว้น)...ครับ

คำสาปฤๅษี ใน อุปาลิวาทสูตร(ไตร เล่ม ๑๓/๔๕) ทำให้อาณาจักร คือ แคว้นกุรุ ล่มลงไปในมหาสมุทรถึงกว่า ๓๐๐ โยชน์(๕๐๐๐ กิโลเมตร)จึงไม่ใช่เรื่องแปลก...ที่แปลกคือ..อาณาจักรที่ล่มทั้งหมด เป็นตำนานที่ เทวทัตมาล้างผลาญพระบรมโพธิสัตว์ทั้งสิ้น(เทวทัตจองอเวจี เป็นบ้านพัก บ่อยครั้งมาก)

น่าจะเป็น..ปฏิกิริยา ร่วมระบบคะตะไลท์...สำหรับ สัมมาสัมพุทธอัจฉริยะแบบปัญญาธิกะ

ซึ่งไม่พบมีในสัมมาสัมพุทธแบบทั่วๆไป(ศรัทธาธิกะ และ วิริยาธิกะ) ก็เป็นได้!!!

คำสอนของ อัจฉริยะในหมู่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า...นะครับ...

ปฏิจจสมุปปาท ฝ่าย ศรัทธาธิกะ และวิริยาธิกะ สิ้นสุดแค่ วิญญาณ= นามรูป 

และ มาไม่ถึง สังขาร และอวิชชา ครับ!!!  

ซึ่งลึกเข้ามาอีก ๒ ระดับ เป็นปรากฏการณ์กำเนิดเชิงซ้อนของสนามเวลาล้วนๆ....

ถ้าไม่จับประเด็นวิทยาศาสตร์สูงลิบลิ่วของ ไอน์สไตน์มาเทียบเคียง...ไม่มีทางเกิดปัญญาญาณได้เลย...พวกมันมั่วอย่างบ้าคลั่งและไร้สติ โดยเฉพาะยุครัตนโกสินทร์ตอนกลางที่บ้าคลั่งอยากเป็นฝรั่ง...บ้าคลั่งชัดเจนเลยครับ....

วิทยาศาสตร์บริหารและจัดการที่ล่าคนมาเป็นทาส..และสร้างอาวุธปล้นทรัพยากรโลก...เป็นแค่วิทยาศาสตร์ทาสนายทุนในระบบเสรีนิยมเท่านั้นเอง...ไม่ได้มีอะไรยิ่งใหญ่เลย...

ปัญหาโลกๆ ถ้าชาวโลกมันแก้ได้เหมิอนที่มันสร้างปัญหา

พระพุทธเจ้า พระศาสดาทั้งหลายก็ไม่จำเป็นต้องมาเกิดแล้ว

พระโพธิสัตว์รักษาโรคแห่งความโลภของพระราชา

Atthanij Pokkasab

5 ธันวาคม 2013

ธรรมะ วันพฤหัสบดี๕ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๕๖
เรื่อง พระโพธิสัตว์รักษาโรคแห่งความโลภของพระราชา

สัตว์ทั้งหลาย เมื่อจะไปสู่ปรโลกนั้น
ย่อมละสิ่งทั้งปวงไป แม้แต่สรีระของตนก็เอาไปด้วยมิได้
ถึงพระองค์ได้สมบัติใน ๔ พระนคร
พระองค์ก็มิได้เสวยพระกระยาหารในสุวรรณภาชนะทั้ง ๔ นคร
มิได้ทรงบรรทม ใน ๔ พระนคร
มิได้ทรงประดับเครื่อง แห่งราชาทั้ง ๔ นคร
พร้อมกันในคราวเดียวได้
พระองค์ จะมาเป็นไปในอำนาจแห่งตัณหานั้น หาควรไม่
แท้จริง ชื่อว่า ตัณหานี้ ถ้าว่าเจริญมากขึ้น
ก็ไม่สามารถยกให้ศรีษะพ้นจากอบาย ทั้ง ๔ ได้
รังแต่จะกดศรีษะในจมลงสู่อบายถ่ายเดียว

กามตัณหาอันยังมาไม่ถึงก็ดี
ความอยากในกามอันถึงเวลาแล้วก็ดี
แห่งชนพาลเจริญขึ้นทุกที ดุจเขาบนหัวโค
ธรรมดาเขาโคนั้น
เมื่อโคยังเป็นลูกโคน้อยอยู่ เขาก็ยังเล็ก
และเมื่อลูกโคเจริญขึ้นเป็นโคใหญ่ เขาย่อมใหญ่ตาม

เมื่อมีพระทัยระลึกถึงอยู่เนืองๆซึ่งกามคุณเพียงไร
ก็ยิ่งไม่ประสบความอิ่มเพียงนั้น
ตัณหาแห่งสัตว์ทั้งหลายที่รำพึงแผ่ซ่านไปในกามคุณนั้น
ไม่มีที่สุด
บุคคลทั้งหลายเหล่าใด
มีปัญญาบริบูรณ์ มีจิตคิดกลับเสียจากวัตถุกามและกิเลสกาม
หลีกเสียด้วยกาย ไม่เกลือกกลั้วกาม
บุคคลทั้งหลายเหล่านั้น ชื่อว่า ผู้อิ่ม

ความอิ่มแห่งปัญญาเท่านั้นจึงเป็นของประเสริฐ
เป็นทิพยหารแห่งชีวิต แท้ ฯ

จาก กามชาดก อรรถกถาแห่งชาดก(ชาฏกัตถกถา)