ว่านหนุมานนั่งแท่น

Atthanij Pokkasap

อ้ะ...ว่าน หนุมานนั่งแท่น
แชร์เค้ามามั่ง เขียนเอง รู้เองหลายรอบละ...

    อลิศ แก้วมีศรี added 5 new photos. Yesterday at 8:27am ·

สรรพคุณของหนุมานนั่งแท่น

หัวหรือเหง้าใช้กินเป็นยาบำรุงพละกำลังสำหรับผู้ที่ใช้กำลังแบกหามหรือทำงานหนัก (เหง้า)
เหง้ามีสรรพคุณเป็นยาฟอกโลหิต (เหง้า)
ยาพื้นบ้านล้านนาจะใช้น้ำยางเป็นยาทารักษาแผลมีดบาด  แผลถลอก และใช้ห้ามเลือด   

ส่วนวิธีใช้ขั้นตอนแรกก็ให้ล้างแผลด้วยน้ำสะอาดเสียก่อน  แล้วซับแผลด้วยสำลีให้แห้ง  แล้วใช้มือเด็ดบริเวณก้านกลางใบ   โดยให้เลือดใบที่ไม่แก่หรืออ่อนจนเกินไป   เมื่อน้ำยางเริ่มไหลออกมาก็ให้ใช้นิ่วมือรองยางที่หยดลงมา   แล้วนำไปป้ายบริเวณแผลวันละ 2-3 ครั้ง   แผลก็เริ่มแห้งและตกสะเก็ดภายใน 1-2 วัน(น้ำยาง)   ส่วนเหง้าก็มีสรรพคุณเป็นยาสมานแผลเช่นกัน
ตำรับยาพื้นบ้านจะใช้น้ำยางจากต้นหนุมานนั่งแท่นเป็นยาทารักษาฝี (น้ำยาง)
นำเหง้ามาโขลกให้ละเอียดใช้เป็นยาพอกทาตามข้อมือข้อเท้า  นวดแก้อาการเคล็ดขัดยอก

ข้อมูลทางเภสัชวิทยาของหนุมานนั่งแท่น
เมล็ดมีสารกลุ่ม phorbol esters ที่เป็นพิษเช่นเดียวกับสบู่ดำ[2]
สารสกัดจากเมล็ดหนุมานนั่งแท่นด้วยปีโตรเลียมอีเทอร์   มีฤทธิ์ต้านเชื้อราได้ดี[2]

พิษของหนุมานนั่งแท่น
ส่วนที่เป็นพิษ : เมล็ดและยาง  โดยมีสารพิษที่ออกฤทธิ์คล้ายกับ toxalbumin,curcin  พิษจาก resin alkaloid glycoside

อาการเป็นพิษ : น้ำยางเมื่อถูกผิวหนังจะเกิดอาการแพ้ระคายเคือง  บวมแดงแสบร้อน  

ส่วนเมล็ดหากรับประทานเข้าจะทำให้เกิดอาการปวดศีรษะ คลื่นไส้อาเจียน ท้องเสีย หายใจเร็ว การเต้นของหัวใจผิดปกติ  กล้ามเนื้อชักกระตุก  ความดันโลหิตต่ำ (พิษคล้ายละหุ่ง)  โดยเมล็ดจะมีรสอร่อยหากรับประทานเพียง 3 เมล็ด  ก็ทำให้เป็นอันตรายได้   และถ้าเข้าตาจะทำให้ตาอักเสบ ตาบอดชั่วคราวได้   แต่ถ้าได้รับในปริมาณมากจะอาจทำให้ตาบอดถาวร (และห้ามนำเมล็ดหรือผลมารับประทานเด็ดขาด  เพราะอาจทำให้เสียชีวิตได้)

การรักษาพิษ : ให้ล้างน้ำยางออกจากผิวหนังโดยใช้สบู่ และอาจใช้ยาสเตียรอยด์ทา   แต่ถ้ารับประทานเข้าไปให้เอาส่วนที่ไม่ถูกดูดซึมออกโดยใช้ถ่านกัมมันต์ (activated charcoal) ล้างท้อง หรือรีบทำให้อาเจียน และรักษาไปตามอาการ

ประโยชน์ของหนุมานนั่งแท่น
สมุนไพรหนุมานนั่งแท่นเป็นยาที่ถูกนำมาใช้รักษาแผลในม้า  โดยพบว่าได้ยางหนุมานสามารถรักษาแผลให้หายได้ดีกว่าและเร็วกว่ายาเนกาซันท์ ยาปฏิชีวนะ และยาสมานแผลทั่วไป และยังเป็นยาเพียงชนิดเดียวที่ใช้รักษาบาดแผลเนื้องอกได้   ในขณะที่ยาอื่นรักษาไม่ได้    ส่วนแผลเน่าเปื่อยก็รักษาให้หายได้โดยใช้ระยะเวลาที่สั้นกว่ายาอื่นเท่าตัว (แม่โจ้)

ในด้านของความเชื่อ  ในสมัยก่อนมีการนำมาใช้ในทางคงกระพันชาตรี  ด้วยการนำหัวว่านมาแกะเป็นรูปพญาวานร  แล้วเสกด้วยคาถาพุทธคุณ “อิติปิโส ภะคะวา – ภะคะวาติ” 3-7 จบ แล้วอมไว้หรือพกติดตัวไว้  จะทำให้ศัตรูแพ้พ่าย   

ถ้านำมาแกะเป็นรูปพญานาคราช  ให้เสกด้วย “เมตตา” 3-7 จบ   เมื่อไปเจรจากับผู้ใด  จะมีแต่ผู้รักใคร่

ปรารถนาสิ่งใดก็สำเร็จทุกประการ   

ถ้านำมาแกะเป็นรูปพระพรหมแผลงศร ให้เสกด้วยคาถา “อิติปิโส ภะคะวา – ภะคะวาติ” 3-7 จบ  ใครจะมาทำร้ายทิ่มแทงเราก็จะล้มทับตัวเอง   อาวุธที่มีก็จะพลัดหลุดจามือ   จนสุดท้ายต้องหลบหนีไปเอง

ถ้านำหัวว่านมาแกะเป็นรูปภควัมบดีปิดหูปิดตา  คือปิดทวารทั้งเก้า  ให้เสกด้วยคาถา

“อิติปิโส ภะคะว่า – ภะคะวาติ” 7 จบ  แล้วนำมาอมไว้ในปาก  ผู้อื่นจะมองไม่เห็น ทำร้ายไม่ได้ หรือหากต้องการสิ่งใดก็จะสมดัง ปราถนา และถ้านำมาแกะเป็นรูปพระ  แล้วเสกด้วยคาถา

“อะ อิ อุ ธะ 7 จบ ก็จะช่วยป้องกันอันตรายได้ทั้งปวง”

นิยมนำมาปลูกเป็นไม้ประดับและว่านมงคลชนิดหนึ่งตามบ้านและวัดทั่วไป   นิยมขยายพันธุ์ด้วยการใช้หัวหรือเหง้า โดยนำดินร่วนปนทรายปนกับผงอิฐดินเผาทุบให้แหลกละเอียด   ตากน้ำค้างทิ้งไว้หนึ่งคืน ผสมใบพืชตระกูลถั่ว หญ้าสับ  วางหัวว่านไม่ต้องกลบดินจนมิด (ให้หัวโผล่ และให้แสงแดดรำไร)  ตอนจะรดน้ำให้ว่าคาถา “นะโมพุทธายะ” 3 จบ   และถ้าจะให้ดีควรปลูกในวันพฤหัสบดีข้างขึ้น   เวลานำไปใช้ให้บอกกับต้นไม้ด้วยว่าจะใช้รักษาอะไร  เช่น

“ขอยารักษาแผลหน่อยนะ”  แล้วน้ำยางจะไหลออกมามาก

ส่วนอีกความเชื่อหนึ่งระบุว่าถ้าจะขุดหัวว่านมาใช้  ให้เสกด้วยคาถา “สัพพาสี – ภาณามเห” 3 หรือ 7 จบ  รดน้ำรอบต้นแล้วขุด  ในขณะที่ขุดให้เสกด้วยคาถา “หะนุมานะ โสธาระ”  ซึ่งเป็นคาถาผูกอีก 3 หรือ 7 จบ  จึงเก็บหัวว่านมาใช้ และตอนนำมาใช้ก็ต้องเสกด้วยคาถา

“นะโมพุทธายะ” 3 จบก่อนทุกครั้ง   เชื่อว่าจะมีอานุภาพฟันแทงไม่เข้า